Maandag 8 september 2025

John was de eerste vanmorgen die buiten kwam en het had geregend vannacht. De stoelkussens waren nat dus waren we genoodzaakt om binnen te ontbijten. De mannen zijn boodschappen gaan doen en wij hebben de tafel gedekt.

Diana vroeg wat staat er op de planning vandaag en ik had gisteren op internet het een en ander gezien en een beetje wat uitgestippeld om te bekijken. Tegen de tijd dat we weggingen had ik al verklapt wat het eerste ding ging zijn. Dit leek me zo super om eens te zien.. Het was een verlaten openlucht festival club uit de jaren 70 die nu vol met graffiti gespoten is.

In 1972 werd er op de heuvels bij San José (Sant Josep de sa Talaia) een gigantische openlucht discotheek gebouwd in de vorm van een amfitheater. Het was destijds een ambitieus project waarbij men wou inspelen op het opkomende massatoerisme. Onder de vele artiesten die Festival Club Ibiza opluisterden, gaf Bob Marley, het onbetwiste reggae-icoon, een legendarisch optreden dat een onuitwisbare indruk achterliet. Echter ging de discotheek bankroet na 2 jaar in 1974. Door de oliecrisis werd reizen met het vliegtuig immers zeer duur en kreeg het toerisme op Ibiza een flinke deuk. Minder toeristen en dus minder klanten voor Festival Club… Het reusachtige complex stond te koop, maar ondanks de interesse van verschillende investeerders werd er geen overnemer gevonden en raakte het gebouw meer en meer in verval. De eigenaar overleed en het gemeentebestuur van Sant Josep grijpt niet in. 

Het was hartstikke gaaf toen we hier aankwamen. We wisten gewoon niet waar we moesten kijken. Echt heel apart om te zien en we hebben rondgelopen en heel veel foto’s gemaakt maar het was bloedheet en we zweette  ons eigen kapot. Dus toen we het hier gezien hadden zijn we het dorpje ( Sant Josep de sa Talaia) ingegaan. 

Hier hebben we bij het tentje Granola iets gedronken en wat gegeten heerlijk binnen bij de airco. We moesten echt even bijkomen. 

De volgende bezienswaardigheid waar we naartoe gingen was een beetje moeilijk te vinden. De TomTom kon de route ook niet vinden en uiteindelijk zijn we toch die kant opgereden. Maar toen we daar aankwamen zaten er zoveel kuilen in het grindpad dat we omgedraaid zijn en gekeken hebben of we een andere route konden nemen. Maar deze nieuwe route leidde ons een hele andere kant uit. Toen ben ik op internet gaan kijken en vond ik op een site dat iemand schreef hoe je hier precies kon komen omdat de aangegeven plek niet klopte met wat er op internet stond. We hebben dit toen gevolgd en zijn er zonder problemen toch nog gekomen. Hè hè wij blij.

Het was gelukkig niet druk dus konden op ons gemak rondlopen.

We kwamen eerst bij het kunstwerk Las puertas Can Soleil. Het gaat om twee tegenoverliggende bijzondere deuren, die een kleine, vierkante ruimte van ongeveer 3mx3m symboliseren. Een soort ‘kamer’ zonder muren zeg maar.

Op de deuren vind je verschillende inscripties en Arabische motieven, waaronder een jamsa, ook bekend als ‘de hand van Fatima’

Het andere kunstwerk heet ‘Time and Space’, en werd gebouwd in privé-opdracht van de Canadese miljardair Guy Laliberté. Het werd in 2014 ontworpen en gerealiseerd door de Australische kunstenaar Andrew Rogers. Het lijkt op Stonehenge in de UK. 

We zijn nog bij de zee gaan kijken.

Toen we weer in de auto zaten, zijn we richting Sant Vicent gereden om bij de Boat House te gaan eten. We hadden geluk het was veel drukker als vorige week en de jongen zei dat er een tafel geannuleerd was. 

Het smaakte wederom goed. 

Rond half 10 waren we weer thuis ik had het de hele dag al in mn keel en door t hoesten moest ik overgeven. Dat was in de auto ook al gebeurd. Gelukkig geen eten maar slijm. Ik weet t geen lekker praatje.  

Maar goed ik hoop op een rustige nacht.

Morgen geven ze hier noodweer aan en veel regen dus we wachten maar af wat het gaat doen.